Over mijn Depressief Intermezzo

Deze week ontstond er wederom een discussie over het gebruik van antidepressiva. Ik gaf mijn reactie op NOSop3, en wil hier wat aan toevoegen.

Mijn zwangerschap is heel goed verlopen. Slechts één keer dreigde ik terug te vallen in een depressie. Gelukkig werd dit op tijd voorkomen: door mijn medicatie op te hogen en rust te nemen. Ik ben maar één persoon, en wat voor mensen werkt verschilt, maar ik wil dat de discussie gaande blijft. En dat kan alleen door er aan bij te dragen. Dus vandaag geen verhaal over bevallende giraffen, maar een blog over mijn Depressief Intermezzo. Lachen jonge!


 

Ik wil graag eerlijk zijn, en ben dat ook: ik voel me niet blij. Mensen wuiven dit weg met “Hee joh dat wordt snel beter!” Oh ja, straks voel je je heel energiek!” “Oh maar het is het waard!” En ik snap het ook wel, want wat moet je anders zeggen tegen iemand die zegt: “ dat hele zwanger zijn vind ik tot nu toe maar niks”. Maar ik voel dat er een zwarte wolk begint op te doemen en dat de depressie me op de hielen zit.

Ik ben heel blij dat we een baby krijgen, denk ik, want ik begon te huilen toen ik een hartje zag op het echo scherm. Maar ondanks dat gegeven voel ik me niet goed. Ik voel me raar.

Ik stagneer en de meest dagelijkse dingen worden een beproeving. Ik merk het bijvoorbeeld aan het boodschappen doen. Ik kom overprikkeld uit de supermarkt omdat ik geen overzicht kan houden in mijn hoofd.

“Hee een Komkommer. Zal ik er eentje meenemen? Een komkommer? Nee maar wat moet ik met een komkommer? Misschien in een salade? Nee, komkommer in een salade vindt mijn vriend niet lekker en dan zit ik weer met een komkommer thuis. Maar misschien heb ik straks ineens zin in komkommer. Het is wel lekker fris. Maar als ik m niet eet dan hebben we straks weer zo’n doorregende natte kwijlerige komkommer in een plasticje in de koelkast die niemand meer aan wil raken. Wat ben ik ook een loser. Sta ik weer 5 minuten naar een komkommer te staren. Mensen zullen me wel zien en denken wat een treurnis. Met mijn verschoten winterjas en mijn vettige haar. Wasmiddel, hebben we wasmiddel nodig? Ja opzich wel, maar we hebben ook nog een restje dus ik kan dat net zo goed dan morgen kopen ofzo, maar kan ook nu. Maar ja dan zit je weer met die extra fles, en die staat dan misschien wel in de weg, maar ik kan m ook nu meenemen ik hoef nu toch niet veel te tillen en morgen misschien wel, want dan koop ik ook drinken, of zal ik nu dan even drinken kopen? Even kijken bij het drinken, misschien bitter lemon? Nee dat is wel lekker voor 1 glaasje maar niet een hele fles. Misschien gewoon maar weer spa rood. Ja of dat haal ik dus morgen en dan nu het wasmiddel. Jezus beslis eens wat! Oh, wcpapier, hebben we dat nog? Wat kwam ik ook alweer halen? Hee, die chips at Hakim altijd vroeger. Iedereen koos de kaasvariant maar hij had de pinda. Wat een gekke keus eigenlijk. Ik wou dat ík een Marrokaans jongetje was dat zometeen in een warm huis kwam met een warme moeder, en gezellige kleden. Beter dan mijn lege huis. Ik verlang naar warmte. Maar ja dat haal ik niet uit mezelf, misschien moet ik kaarsen kopen waar staan die? Oh daar, euh, een gele of een rode. Allebei? Nee dat staat niet bij elkaar. Hmm ik weet het niet. Misschien later dan. Wat een loser ben ik ik kan ook niks beslissen. Nu eerst drinken. Of nee wasmiddel. Euh. En wat moeten we eten eigenlijk? “

En zo kom ik thuis met een tas lege statiegeldflessen die ik mee had genomen om in te leveren.

Mijn vriend merkt het aan me. En ik merk dat hij het merkt. Hij haalt me op tijd onder de douche vandaan. Blijven hangen is een duidelijk teken. Ik weet niet precies hoe het gebeurd, maar als ik me wil aankleden zit ik voor ik het weet naast een open onderbroekenla te staren op het bed en kom ik niet verder.

Ik begin me een beetje doods te voelen. Op dit moment zou ik me toch levendiger moeten voelen dan ooit?! Ik ben leven aan het maken!

Ik zit bij mijn therapeut. Er zijn bouwvakkers bezig op de gang. Zij zegt: “Ja joh die beginnen echt heel vroeg al. Die zijn hier al vanaf 7 uur! Maar goed, dan zijn ze ook vroeg klaar. Kunnen ze lekker om 3 uur naar huis.” Waarop ik zeg: Pff, ja en dan zit je thuis… Wat moet je dan in godsnaam thuis gaan doen?” En zie een lege kamer voor me. Met een koude vloer. Extreme leegte en een lege lange dag. Waarop zij zegt: “Ja. Maar jij bent depressief.” En dat is het. Elke ochtend lijkt de dag een koud leeg ijzeren blik. Elke dag voelt als januari. Alles is met tegenzin. En alles is met moeite.

Omdat ik zwanger ben, heb ik meer bloed, wordt de medicatiedosis in mijn lijf relatief lager en daarom besluiten we de dosis op te gaan hogen en kijken wat dat doet.

Het begint te werken. Zaterdag. Ik merk het aan het opstaan. Ik voel me fit?! Ik ga naast mijn vriend op de bank zitten die Heel Holland bakt kijkt. En dan maak ik spontaan een opmerking naar de tv: “Jaaa, Janny neem jij maar een lekker grote hap daarvan he.” Het floept uit mijn mond zonder nadenken, zonder dat deze gedachte langs tien controleposten moet. Ik verbaas mezelf. Ik voel het leven terugstromen in mijn lichaam. Het hoofd gaat wat langzamer, dat voelt nog zwaar aan. Daarom ontstaat er onrust in mijn lijf.

Ik klauter uit mijn dal en mijn lichaam voelt alsof ik een zware griep heb overleefd.

Nu, 6 maanden nadat mijn baby geboren is, voel ik me ijzersterk en ben ik zelfs de ‘kwetsbare periode’ voorbij. Ik heb het dus gered! Ik ben moeder, vind het leuker dan verwacht en mijn baby is nogal geniaal. Even voor de duidelijkheid.

 

Tot dusver,

 

Joe

Tot snel

 

Advertenties

4 gedachten over “Over mijn Depressief Intermezzo”

  1. Bedankt voor je fijne column. Ook al ben ik nog nooit zwanger geweest, ik herken wel het besluiteloze en overprikkeling in de supermarkt… pfff… ik vind het supertof dat je zo open en eerlijk bent over depressie en een baby krijgen. Daar zouden velen een voorbeeld aan kunnen nemen. Fijne feestdagen voor jullie allemaal!

    Like

  2. Geweldig, deze Column! Zo herkenbaar ook. 2 jaar geleden was ik zwanger en heb ik ook mijn medicatie doorgeslikt. Eerst was ik accuut gestopt (dat staat namelijk ook in de bijsluiter), maar dit was echt niet te doen! Kreeg vrijwel meteen een enorme terugval. Ik heb me suf gegoogled, maar echt goede info over AD gebruik bij zwangerschap is schaars. Gelukkig heb ik zelf psychologie gestudeerd en kan ik de wetenschappelijke studies (enigszins) begrijpen, dat scheelde een hoop in mijn schuldgevoel. Maar ik was als de dood dat mijn kind alsnog moest ‘afkicken’ na de geboorte. Hij sliep ook heel slecht s nachts, waardoor ik bekaf was. En als ik ergens NIET goed op reageer, is het te weinig slaap (lees: eindelijk RUST). Het was een enorm pittige periode, maar we zijn er (bijna) doorheen. En nu komt toch steeds vaker de vraag naar die 2e… als ik aangeef dat ik 1 al behoorlijk intensief vind, word ik niet-begrijpend aangekeken. Stel je voor dat het met die tweede weer zo’n hel wordt als bij mijn eerste! Hij heeft ook mijn emotionaliteit denk ik. Kan ook helemaal in paniek zijn (om schijnbaar niks). Ik denk niet dat ik (of mijn huwelijk for that matter) dat aan kan! Maar ook bij mij blijft het kriebelen… ik denk dat we gewoon nog even wachten. Misschien wel totdat de oudste naar school gaat 😉 Waarom willen mensen altijd meer?? Snijd je je daarmee niet enorm in de vingers?
    Is er iemand die ervaring heeft met 2 kinderen en gevoelig is voor depressies?

    Like

    1. Mooie column!
      @Annique jouw verhaal lijkt de mijne…ook acuut gestopt ..wat een hel! Toen maar weer gaan gebruiken, omdat dat het ook niet was.
      Bij ons kwam de 2e inderdaad toen de eerste net naar school ging. Ik wilde eerst ook echt niet nog één.
      Na een paar jaar voelde ik me beter en was alles rustiger.
      Beter voorbereid op alles wat ging komen gingen we de stap aan…dus psychologische voorzorg en nazorg en ingelichte kraamhulp ed.
      Hierdoor was de 2e kraamperiode wel een roze wolk. Wat niet wil zeggen dat alles makelijk is…2 kids en depressies

      Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s